قلّه غربت را حسینبنعلی و یارانش - بزرگوارانی که ما اینطور برایشان سینه میزنیم و اشک میریزیم و آنها را از فرزندان خودمان بیشتر دوست میداریم - پیمودند و فایدهاش این شد که امروز اسلام زنده است؛ و حادثه کربلا، نه فقط در قطعه زمینی کوچک، بلکه در منطقه عظیمی از محیط زیست بشر امروز زنده است.
امام حسین (ع) با همان روح بلند و رحمتی که از جدشان حضرت رسول اکرم(ص) به ارث برده بودند می خواستند عمر سعد را موعظه و نصیحت کنند که اتفاق نیفتد و بلکه عمر سعد پشیمان شود و لشگریانش را بردارد و برود و با پیشنهاد خود عمر سعد امام(ع) پذیرفتند و جلسه ای داشتند و نصیحت اش کردند اما این موعظه و نصیحت نیز اثر نکرد و امام (ع) فرمودند به امید ریاست ری حاضر شدی با من جنگ کنی و من را شهید کنی و امیدوارم از گندم ری نخوری و همانطور هم شد و عمر سعد به ریاست و به این امیدی که بود دست پیدا نکرد. نه جلسه مذاکره بود و نه نشستی که به این عناوین باشد نبود.
* حر ازکفر به حق رسید
اول از همه اینکه حر در لشگر کفر بود که توبه کرد و به جمع عاشورائیان پیوست.نه مثل آقایان در لشگر حق باشی و راه را اشتباه بروی.
* حر هیچگاه به جنگ با امام حسین (ع) برنخواست
یکی از نکاتی که در مورد حر بن یزید ریاحی بسیار روایت شده این است که ایشان پیش از آغاز جنگ ندای یاری فرزند پیامبر را لبیک گفت و به سپاه امام حسین(ع) پیوست. درنتیجه او هیچگاه به جنگ با فرزند علی ابن ابیطالب بلند نشد و هیچ هتک حرمتی به جایگاه ایشان نداشت. ماجرای توبه حضرت حر در تاریخ اینگونه آمده است: «وقتی امام حسین(ع) در روز عاشورا پس از موعظه های بسیار، فریاد برآوردند که: "اما مِنْ مُغیثٍ یغیثُنا لِوَجْهِ اللَّهِ تَعالى؟ اما مِنْ ذابٍّ یَذُبُّ عَنْ حَرَمِ رَسُولِ اللَّهِ (آیا فریادرسی هست که به فریاد ما رسد و از خدا جزای خیر بطلبد؟ و آیا کسی هست که شرّ این قوم را از حرم رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم باز دارد؟!) بدن "جناب حر" شروع به لرزیدن گرفت و اشک از چشمانش جاری شد. به سمت ابن سعد رفت و با او بگومگویی کرد اما دید که سپاه عهدشکن کوفه، تنها برای جنگ با فرزند زهرای مرضیه(س) به کربلا آمده است. اینگونه بود که به بهانه ای، اسبش را زین کرد و به سمت سپاه امام حسین(ع) به راه افتاد. در حالی که دست بر سر نهاده بود میگفت: "اللَّهُمَّ الَیْکَ انبْتُ فَتُبْ عَلَىَّ فَقَدْ ارْعَبْتُ قُلُوبَ اوْلِیائِکَ وَأوْلادِ بِنْتِ نبِیِّکَ (بار خدایا به سوی تو بازگشتهام، توبه مرا بپذیر که من رعب و وحشت در دل دوستان تو و فرزندان پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم افکند.) خدمت حضرت اباعبدالله الحسین(ع) آمد و با حالتی عجیب توضیح داد که هرگز نمی پنداشت این قوم سر جنگ با ایشان داشته است و از غریب کربلا درخواست کرد تا توبه اش را بپذیرد و... (ابن عثم، الفتوح؛ مقتل للخوارزمی و...) اینجا بود که امام حسین(ع) فرمود: خدا توبه ات را می پذیرد...»
مرروی بر ماجرای توبه «حضرت حر» به خوبی نشان می دهد که ایشان نه تنها مسیر خود را تغییر دادند و قصد حضور در سپاه اباعبدالله(ع) را کردند بلکه در این زمینه با عمرسعد نیز به بگومگو پرداخت و پس از آنکه از تغییر مسیر آنها ناامید شد شخصا مسیر توبه را در پیش گرفت و هیچگاه به جنگ با فرزند علی(ع) برنخواست و در رکاب سید الشهدا(ع) به شهادت رسید.
از سوی دیگر ماجرا در قبال سران فتنه کاملا برعکس است. به عبارت دیگر علاوه بر اینکه موسوی و کروبی هیچ تلاشی برای آرام سازی جو جامعه و خاموش شدن اعتراضات انجام نداند بلکه خودشان نیز چندین بار شخصا در جمع معترضین حاضر شده و یا با انتشار بیانیه های آشوب طلبانه در آتش معرکه دمیدند؛ درحالی که از خواص و مسئولین پیشین جمهوری اسلامی بوده و به روند انتخابات و عدم امکان تقلب به خوبی آگاه بودند.
* حر توبه کرد اما سران فتنه...
یکی از نکاتی که به وضوح در مورد سران فتنه به چشم می آید این است که حر بن یزید ریاحی از گناهان خود توبه کرد و امام حسین(ع) نیز توبه او را پذیرفت اما اگر مصادیقی از توبه سران فتنه را سراغ دارید به اطلاع ملت ایران برسانید تا ما نیز در جریان قرار بگیریم!
شواهد حاکی از آن است که نه تنها سران فتنه از کرده خود در سال88 پشیمان نیستند بلکه همچنان و پس از گذشت 5 سال از فتنه88 بر دروغ رسوا شده خود اصرار دارند. این اصرار را می توان در گفتوگوها و صفحات اجتماعی فرزندان میرحسین موسوی و مهدی کروبی و سخنان سخنگویان آنها به وضوح مشاهده کرد.
حال چه شده که با این وضعیت ماجرای توبه حرابن ریاحی را به اصرار بر گناه سران فتنه مقایسه می کند؟!
آقا سلام، خوشحالیم که یک بار دیگر توفیق درک حداقل جسمی محرم را داریم.آقا تمام محرم را عزاداری میکنیم به سر و سینه میزنیم،اشک مریزیم،نذری میدهیم،توی مجلست کار میکنیم که حداقل بار دیگر بتوانیم درک حضور پیاده اربعین رو داشته باشیم.آقا ما به شوق پیاده روی اربعین که یک بار دیگر ما را بطلبی محرم را عزاداریم.انشاا.. توفیق زیارت کربلا نصیب تمام افراد بشود.
آیت الله محمد تقی بهجت( رحمة الله علیه)
حرم مطهر حضرت امام رضا علیهالسلام نعمت بزرگ و گرانقدری است که در اختیار ایرانیهاست، عظمتش را خدا میداند، بهحدی که امام جواد علیهالسلام میفرماید: «زِیارَةُ أَبی أَفْضَلُ مِنْ زِیارَةِ الْحُسَینِ علیهالسلام لأِن الْحُسَینَ علیهالسلام یزُورُهُ الْعامةُ وَ الْخاصةُ، وَ أَبی لایزُورُهُ إِلا الْخاصةُ؛ زیارت پدرم از زیارت امام حسین علیهالسلام افضل است، زیرا امام حسین علیهالسلام را عامه و خاصه زیارت میکنند، ولی پدرم را جز خاصه (شیعیان دوازده امامی) زیارت نمیکنند».
لذا کرامات از ضریح آن حضرت بیشتر از ضریح امام حسین علیهالسلام ظاهر میشود. بنابراین، ایرانیها باید نعمت حرم حضرت امام رضا علیهالسلام را که زیارت آن برایشان فراهم است، مغتنم بشمارند. (در محضر بهجت، ج1، ص328)
جای دوستان خالی ونائب الزیاره دوستان بودیم.عجب صفایی داره روز عرفه در مشهد بودن.التماس دعا
از آیت الله العظمی محمدتقی بهجت در خصوص اسقبال از محرم نقل است: چهل روز مانده به محرم، چله گناه نکردن بگیرید تا سوز دل و اشک چشمانتان برای سید الشهدا(ع) فراوان گـردد.
دلی که سینه زن هر شب محرم شد
صدای هر تپشش ذکر یا حسینَم شد
به یاد غربت یک لحظة تو این گونه
بساط گریة هر روز من فرا هم شد
شبی که در دل من خیمه زد غم از هر سو
دلم حسینیة بغض و آه و ماتم شد
فدای زلف پریشان تو که بر نیزه
برای قافله سالاری تو پرچم شد
فرشته مثل رقیه سیاه می پوشد
حسین ! سایة تو از سر همه کم شد
همیشه هر شب جمعه امید دارم که
دوباره زائر شش گوشة تو خواهم شد
قسم به عشق که رنگ حسین می گیرد
دلی که سینه زن هر شب محرم شد
*****
ما را که مجیر و اجرنا عوض نکرد دلتنگ گریههای محرم شده دلم
